Aşk ile Başlayıp Nefret ile Bitirmek

Aşk ile Başlayıp Nefret ile Bitirmek

Alevi örgütlerine üye olanlar, Sünni vatandaşlardan kendilerini ayırmak için "bye bye" demek yerine sözlerini "aşk ile" diye sonlandırıyorlar. Bu bana çok komik gelmişti, hâlâ da komik geliyor. Neyin aşkı bu derken sonunda buldum: Aşk, aynı zamanda nefreti de ortaya çıkarıyormuş. Birine verilen "onursal" başkanlık unvanını bir gece toplanıp kaldırmışlar. Böylece aşkın nefret boyutunu da görmüş olduk.

Neyse, ben Alevi anne babadan gelmiş olmam nedeniyle Aleviyim. Keşke Bektaşi olsaydım; "Özüme dönüyorum, sizin yolunuz yol" diyerek ayrılma hakkımı kullanabilirdim. Ama Bektaşi değilim. Belki de bu yüzden hiçbir Bektaşi'ye karşı hoşgörüm olmamıştır. Nakşibendi tarikatı ile Bektaşileri eşit görüyorum. İbadet biçimlerinde bir semah farkı var, diğerlerinin hepsi aynı gibi geliyor bana... :)

Dinî inancı olanların, özellikle de dini kullanarak buradan rant elde edenlerin neler yaptığını, Alevi kurumları içindeki tartışmalardan bir kez daha görmüş oldum. İyi ki onların içinde değilim. Alevilerin de mağduriyetleri nedeniyle Sünni vatandaşlar kadar eşit ibadet etme hakkına sahip olmalarını savunuyorum. Ancak bu, Alevi kurumlarıyla veya herhangi bir dinî yapılanmayla duygusal ya da düşünsel bir yakınlık kurmamı gerektirmiyor. Aleviler de haklarını alsın, eşit vatandaşlık haklarından yararlansınlar. Herkes kendi inancını yaşasın; yeter ki benim yaşamıma ve özgürlüğüme müdahale etmesin.

Aslında mesele yalnızca Alevilik ya da Sünnilik de değil. Ne cemevlerinde ne camilerde ne de kiliselerde yaşamı ve toplumu ileriye taşıyacak bir potansiyel ya da böyle bir istek olduğunu düşünüyorum. Laikliğin çağdaş dünyanın vazgeçilmezi olduğuna inanıyorum. Bu nedenle devlet içindeki tüm dinî unsurların ve sembollerin sökülüp atılmasını, dinlerin kendi mecraları içinde yaşanmasını istiyorum.

Çünkü siyasetten dinciler elini çekmediği sürece toplum içindeki mezhep ve din savaşlarının, ayrımcılıkların sona ermeyeceğini düşünüyorum. Kısa süre önce yaşadığımız IŞİD, El Kaide ve benzeri örgütlerin katliamları, camileri bombalamaları ve solcu gördükleri insanların arasında canlı bomba eylemleri gerçekleştirmeleri de bu anlayışın sonuçlarıdır. Bütün bunların temelinde, dinî bir dünya düzeni kurma ve toplumu kendi yorumladıkları dinî kurallara göre biçimlendirme arzusu yatmaktadır.

İran'da, Afganistan'da, Suudi Arabistan'da ve benzeri birçok ülkede din temelli devlet yapılarını görüyoruz. Bu ülkelerin insana verdikleri değer ve doğaya gösterdikleri önem ortada. Din temelli devletlerin yönetim anlayışları, Hristiyan dünyasının Orta Çağ'da yaşadığı dönemleri hatırlatıyor.

Benim önemsediğim şey, tüm dünyada din devletlerinin sonlanması, laik toplumların güçlenmesi ve çağdaş dünyanın bir parçası hâline gelmeleridir. Çünkü dinin siyasetin ve devlet yönetiminin belirleyici unsuru olmaktan çıkmadığı bir dünyada toplumsal barışın, eşitliğin ve özgürlüğün sağlanabileceğine inanmıyorum.

İnsanların neye inanacağı kendilerini ilgilendirir. Ama nasıl yaşayacaklarına dinî kurumların karar verdiği bir dünyada özgürlükten söz edilemez.