Siyasetin sağı, solu ve kaybolan sınıf mücadelesi
Yeni parti, parti meclisini seçti, dün de kurucu başkanını
onayladı...
Her parti belirli bir sınıfa hizmet eder. Hem işçi sınıfına
hem de burjuvaziye hizmet edemez; çıkarlar çatışır. Bundan dolayı, işçi sınıfı
ile burjuvazi arasında köprü olma, arabuluculuk yapma iddiasında olan partiye
sosyal demokrat denir. Çünkü sosyal devlet aracılığıyla iki zıt kutbu
birleştirmeyi seçer.
Peki, bu gerçekleşmiş midir?
Almanya gibi ülkelerde nispi olarak gerçekleşmiş, sosyal
devlet ve kapitalist sistem içerisinde işçiler, "kazanılmış" hakları
sayesinde diğer ülkelerde yaşayan işçilere göre daha refah içinde ve görece
daha özgür bir yaşam sürmüştür. Ekonomik kriz derinleşince elde edilen haklar
birer birer alınmış, işçi sınıfı devletin bekası için sessizce elinden alınan
haklarının arkasından bakmıştır. Birkaç protesto ve alınan haklara itiraz eden
sendika eylemi olmuş ama etkisi olmamıştır.
Sosyal demokrat parti, işçi sınıfıyla ilişkilerini
sendikalar üzerinden yürütür. Bundan dolayı sosyal demokrat partilerin
vekilleri arasında sendikacıların olması tesadüfi değildir. İşçi vekil yoktur;
sendikacı geçmişi olan "işçi" vekil vardır!
Ülkemizde sosyal demokrat parti rolünü CHP, "zor"
yoluyla almıştır. Çünkü kendisinden daha solda bir siyasi partinin
konumlanmasına ve kitleselleşmesine izin verilmemiştir. 1960 yılından sonra TİP
üzerindeki baskılar, vekillerin dövülmesi, idam edilen devrimciler konusunda
partisini serbest bırakan İnönü, elbette Meclis'ten idam kararlarının
çıkacağını bile bile grup kararı almayarak dolaylı olarak onaylamış, kendisi
ise elini kaldırarak ret oyu vermiştir...
Kısaca, Demokrat Parti kuruluş itibarıyla CHP'nin solunda
oluşmuş, iktidarı elde edince kısa sürede onun sağına geçmiş ve toprak
reformuna karşı liberal politikalar geliştirerek ülke sathında yeni zenginlerin
oluşması için projeler üretmiştir. Her köyde, her şehirde bir zengin!
Demokrat Parti bu amacına elbette ulaşamayacaktır. Gerçekten
zengin ağalar oluşturmuş ama burjuva kültürü için gerekli zenginleri oluşturamamıştır.
Sermaye birikimi için zenginlere ihtiyaç vardır. Çünkü sermaye birikimi olan
ülkede geriye dönüş olmaz; kısaca feodal, padişahlık rejimi olmaz. Bunu
Demokrat Parti kadroları çok iyi biliyordu. Sonuçta onlar CHP içinden çıkmış,
İttihat ve Terakki Partisi kadrolarından gelmiş, değişmişlerdir...
Bugün ülkemizde yeni Osmanlıcılık hayali gören çok ama bu
hayalin sadece hayal olarak kalacağını son on yıldaki krizlerle bir kez daha
ispatlanmıştır. Dinin iktidarı ele geçirmesi, ancak başka ülkelerin hibrit
savaşlarında maşa olma özelliği taşır. Emperyalist devletler, din ile yönetilen
ülkeleri savaştırıp silah sanayisine can suyu sağlıyorlar...
CHP, iktidar yürüyüşünde Erdoğan karşısında gerçekten bir
alternatif olarak ortaya çıktığı an parçalanması tesadüfi değildir. Bugün
ülkemizde iki CHP var: Kayyum atanmış hâliyle CHP ve ayrılanların oluşturduğu
CHP!
Kılıçdaroğlu zamanındaki CHP hiçbir zaman sosyal demokrat
bir parti olmadı; öyle bir refleksi de yoktu. Sağa açılan, sağcı sembollerle,
sağdan gelmiş politikacıları vekil yaparak ve aday göstererek sözde solcu,
Erdoğan'a muhalif, seküler yaşamı savunan sözde laiklerle sağ zeminde sağ
politika geliştirdi. Erdoğan'ın AKP'si, Demokrat Parti'nin devamı olan
partilerden daha sağa kaydığı için CHP de ona bağlı olarak daha fazla sağa
kaymıştır...
Bugün merkez sol, merkez sağ yoktur. Merkez boşalmış, ülke
siyaseti sağa devrilmiş hâldedir...
Yeni Parti aslında Yeni "İYİ” Parti özelliği
gösteriyor. Yeni parti, kadrolarında MHP kökenli, seküler yaşamı savunan, sözde
olan laiklik ilkesiyle sorunu olmayan, Türk milliyetçiliği üzerinden siyaset
yapan isimlerin ağırlığıyla yol almayı tercih etmiştir. Kısaca, ayrıldıkları
partinin solunda değil, biraz daha sağında bir duruşu tercih etmiştir...
Peki, ülke sağa yatmış bir siyaset ortamındayken sol ne
yapıyor?
Sağ partinin mitinglerinde kırlangıç sallamak dışında
elbette!
Sözde demokrasi, sözde laiklik, sözde özgürlük!
Altı boşaltılmış sloganların bugüne dair söyleyeceği bir şey
yok. Sadece Meclis'te bütçe görüşmelerine gelen siyasetçiye eline aldığı
dövizle laf atmak dışında!
Emekli ezilmiş, yok sayılmış; onların çaresizliği ortada,
ellerinden hiçbir şey gelmiyor...
İşçi sınıfı, bırakın sınıf mücadelesini, alamadığı maaş için
eylemde...
Sendika liderleri ve çalışanları, aldıkları maaş karşılığında
bir iki basın açıklaması yapıp arada sokağa çıkıp bağırıp çağırarak sendika
başkanının arkasında belirlenmiş sloganları atmak dışında ne yapıyor?
Gerçekten devrim koşullarının yaşandığı bu zamanda sol neden
sol olarak ortada yok? Sadece 12 Eylül yenilgisiyle açıklanamaz sanırım.
Kadroların korkup yurt dışına kaçmasının da neden olduğunu düşünmüyorum. Kaçan
kaçsın; yerine yeni kadro yetiştirecek demek ki birikimler yok!
İYİ Parti ve onun lideri, Özel/İmamoğlu liderliği yarına
dair hiçbir şey söyleyemiyorlar. "Bize bugünden daha kötüsünü
yaşatmayacağız." demekten başka ne ifade ediyorlar? Muhalefetin bu kadar
parçalı olmasında, krizi yönetemediklerinden dolayı Erdoğan hâlâ en güçlü
iktidar adayıdır ve iktidarını koruyabilecek durumdadır...
Sol, Erdoğan'ı tek alternatif olmaktan çıkaracak politika üretecek alana sahip. Ama işçi sınıfıyla kopmuş bağını yeniden oluşturamadığı için, var olan ama çöpe atılmış, tabelası hâlâ duvarında duran sendikalar içinden bir şeyler yapmaya çalışması bugüne kadar başarıyı getirmemiştir...