Her Şey Özgürlük İçin: Yeter Ki Kimse Duymasın!
Halkın haber alma özgürlüğü yıllardır yok. Aslında hiç oldu
mu diye kendi kendime sorduğumda, hiç olmadığını görüyorum. Marko Paşa,
ardından kapatılan derginin yerine çıkarılan Malum Paşa; bu yolda atılmış en
cüretkâr girişimlerden biridir. Sonuçta Sabahattin Ali'nin ölümüyle birlikte,
halkın haber alma özgürlüğüne yönelik bu mücadelenin de önü kesilmiştir...
Ülkemizde hiçbir zaman gerçek anlamda demokrasi ve özgürlük
havası esmemiştir. Esiyormuş gibi sanılmalara kapıldık ama bu sanrıların gerçek
olduğu anlamına gelmez.
Evet, bu ülkede komünist partiler özgürce örgütlenme hakkına
sahiptir. Sisteme karşı bir tehdit oluşturmadıkları, kamuoyunu yönlendirecek
bir güce ulaşmadıkları sürece yayın yapma hakları da vardır. Çünkü onları
ciddiye alacak, kamuoyunu etkileyebilecek bir güçleri olmadığı sürece sistem
açısından bir tehlike oluşturmazlar.
Kısaca iktidar, kaybettiği seçmenine bakıp bu kayba neden
olanları ya yasaklamakta ya kayyum atamakta ya da ekonomik krize sürükleyecek
koşulları yaratarak etkisizleştirmektedir. İktidar, elindeki gücü kendi bekası
için kullanmaktan çekinmemektedir. Çünkü istatistiklere bakıyor ve
istatistiklerin gösterdiği yoldan adımlar atıyor. Kendi yarattığı gerçekliğin
içinde homojen, sorunsuz, kılçıksız bir sistem kuruyor. Yıllardır bu düzene en
büyük katkıyı ise iktidar ortaklarından çok, muhalefet partilerinin
stratejileri sağlamıştır...
İktidar bu kadar rahat karar alıp uygulayabiliyorsa, bu
durum o ülkede gerçek anlamda bir iktidar alternatifinin bulunmadığı anlamına
gelmektedir.
Bir ülke düşünün: İktidara gelmesi beklenen parti seçimi
kaybettiği gün lideri Amerika'ya kaçıyor. Her şey aslında açık oynanıyor...
İktidar, istediği gerçekliği ve istediği korkuyu somut
adımlarla yaratmaya devam ediyor. Her şey özgürlük için!
Ülke, tarihinin en büyük fon krizlerinden birini yaşıyor. Bu
sefer ayakkabı kutularına sığmayacak paralar söz konusu. Yolsuzluk haftası ilan
edenler, bu kez yüzyılın soygunu gibi popüler bir isim altında popüler işler
peşinde koşuyor. Soygun ne yeni ne de son. Daha beteri de gelecek. Çünkü hesap
sorulamayan her soygun, başka bir soygunu ortaya çıkaracaktır...
Bugün ülkemizde bize özgü bir yaşam biçimi var.
Başka ülkelerde Arap Baharı'nı ortaya çıkaracak koşullar,
bizde kışa dönüşüyor. Ama biz kışa girdik. Her sorunun üstü yasaklarla,
kayyumlarla, konkordato ilanlarıyla, iflaslarla ve kaderine sığınarak
kapatılıyor...
Sonuçta bir ekran kararır, başkası açılır.
Başkası kapatılır, başkası açılır.
Bu böyle sürer gider. Muhalefet mutlak bir suskunluk içine
gönüllü olarak girene kadar da sürecektir...
Bizim ülkemizde gönüllü bir sol düşmanlığı vardır. Sol adına
yapılan işler de gönüllü sağcılık şeklinde devam ediyor.
Kayyum atanır. Bir gün gelir, kayyum atayacak kadar
güveneceğin bir insan bile bulunabilir. İktidarların en büyük sorunu
yalnızlaşmaktır. Çünkü yasalarla ve güvenlik önlemleriyle atabilecekleri
adımların da bir sınırı vardır. Bir gün bütün bu işler ellerinde patlar. Ancak
iktidara gelecek bir güç olmayınca, ellerinde patlayan bombaların yarattığı tahribatla
yollarına devam ederler...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.